Vraag: Beste Dharmavidya, Ik heb zojuist gelezen wat je schrijft over diep berouw. Zoals altijd weet je ook nu weer hoe je mijn hart raakt! Berouw is inderdaad geboren uit eerlijkheid. Het toegeven van onze bombu-realiteit is zo bevrijdend. Ik zit echter vast met het ‘eigen kracht / ander kracht’ dilemma. Als we onze bombu-staat accepteren, hoe gaan we dan verder? Streven we nog  naar iets terwijl we weten dat we het nooit "perfect" kunnen doen? Het bombu-paradigma lijkt niet te kloppen met onze indoctrinatie. Hoe heb je deze moeilijke realiteit bekeken ?

Kort antwoord: als we echt onze bombu-staat accepteren, weten we wat we moeten doen.

Langere antwoord: als bombu vraag ik niet "Wat kan ik doen voor het universum?" nog minder: "Wat gaat het universum voor mij doen?" maar eerder: "Wat vraagt de realiteit van mij vandaag?". Dit is niet anders dan Zen Master Dogen die zegt dat het verlichte leven wordt gedicteerd door de diverse omstandigheden van het dagelijks leven. Echte acceptatie van de kracht van niet-zelf betekent (1) het opgeven van zelf verheerlijkende ideeën over wat men gaat bereiken, (2) zich bewust zijn dat de Boeddha's alle realisaties én de verlichting zullen geven die men eigenlijk nodig heeft als men  gewoon zelf uit de weg gaat en de Boeddha’s een halve kans geeft, en (3) in tussentijd handelt vanuit het geloof of het inzicht men al heeft.

"Het accepteren van iemands bombu-natuur is een grote klim naar beneden, een grote opluchting."

Deze laatste stap lijkt eenvoudig, maar kost echt veel moed. Het accepteren van iemands bombu-natuur is een grote klim naar beneden, een grote opluchting, en ook een loslaten van excuses. In feite bestaat het leven meestal uit de ene fout na de andere. De poging om altijd gelijk te hebben of een perfecte formule te hebben, is zelfvernietigend. Er is te veel aan de hand. De poging om altijd in de perfect uitgebalanceerde attitude te zijn, is verlammend. Stappen lukt ons omdat we altijd uit balans zijn. Als we dat niet waren, zouden we niet vooruitgaan. De kunst van het boeddhisme is niet om stil te blijven staan, maar om de onevenwichtigheden van het leven te gebruiken om verder te stromen. Dus de Boeddha's nemen ons precies zoals we zijn, niet in een staat van bevroren angst om dingen fout te doen.

"Precies zoals je bent" betekent dat de Boeddha's al bij je zijn. Of ik vandaag een stervende moet begeleiden, de was moet doen, naar Peru moet reizen of in de tuin moet werken, het is allemaal heilig werk. Allemaal Namo Amida Bu. Het is heilig werk en daarom ben ik onwaardig om het te doen, toch moet ik het doen om oprecht te zijn (trouw aan wat ik tot nu toe weet) en ik kan het omdat de Boeddha's bij mij zijn en zij mij hun kracht lenen. In het proces krijg ik geen verdienste de moeite waard om er over te praten, ik maak niets van mezelf, maar het werk van Boeddha gaat door. "Het leven van Boeddha neemt toe, dood de Boeddha niet." (Keizan Zanji). We doden Boeddha als we onszelf groter maken dan we zijn, zodat ons kleine lichtje, zo dicht bij ons gezicht, ons verhindert om het veel grotere licht daarbuiten te zien.

Wanneer we vragen om een formule over hoe verder te gaan in algemene zin, vragen we dan niet om geprogrammeerd te worden, zoals een machine? En is een machine niet dood? Als we echt leven, gaan we eigenlijk stap voor stap van dag tot dag alsmaar door. Elk van de "diverse omstandigheden" komt langs en wij reageren daar op. We reageren zo goed als we kunnen. Reageren als bombu wezens betekent dat we de omstandigheid niet gebruiken als een apparaat om ons te verbergen. We zijn precies wat we zijn.

"Vier de Dharma die al in ons midden is."

Soms is onze reactie zo dat we achteraf spijt hebben. Soms vreugde. Het kan van alles zijn. Toch is elk van deze gebeurtenissen Namo Amida Bu, en Namo Amida Bu is zowel "alsjeblieft" als "dank u": alsjeblieft wijs me de weg, bedankt dat je mijn hand vasthoudt. Wanneer iemand dit soort geloof heeft, zoekt men niet naar "een middel om te bereiken" - we ontmoeten elkaar in onze religieuze bijeenkomsten om de Dharma te vieren die al in ons midden is, de geloften die al gedaan zijn, de Boeddha's die al van ons en van alle levende wezens houden, net zoals ze zijn. Ik ben zo gelukkig. Namo Amida Bu.

Views: 34

Events

ITZI Conference 2019

Subscribe to ITZI Conference Newsletter

* indicates required

Blog Posts

Transmutation

Posted by Dayamay Dunsby on November 29, 2020 at 11:30 0 Comments

It struck me, while watching the steam rise off my pan of hot water earlier, that the universe, in physical terms, behaves in the same way today as it did 4 billion years ago. Before life even existed in any conscious form. When the earth was busy shaping itself from its own internal pressures. Spewing out toxins and branding itself with molten rock. Change comes from within, and is nurtured from external sources...  

Early this morning I picked up a…

Continue

Perspective

Posted by Tineke Osterloh on November 26, 2020 at 20:30 0 Comments

© 2020   Created by David Brazier.   Powered by

Badges  |  Report an Issue  |  Terms of Service